NAAR WELKE FILMS GAAN NEDERLANDERS?

Het Filmfonds denkt dat Nederlanders van drama-films houden. Hun beleid is dat alle genres aan bod moeten komen. Maar de werkelijkheid is anders: 

De commissies geven al jaren ruim 90% van het film-geld aan drama-films, vaak meer nog. Dus niet aan genre-films als actie, comedy. 

Maar gaan Nederlanders wel graag naar drama-films?

Laten we de cijfers bekijken van het Nederlands bioscoopbezoek van de afgelopen 20 jaar: van januari 1991 tot maart 2011 volgens de distributeurs (zie onder).

De top 100 van de best bezochte bioscoopfilms door Nederlanders ziet er zo uit: 

Genre: Actie/avontuur/sf: 48

Genre: Familie-animatie: 18

Genre: Oorlog/rampenfilm: 10

Genre: Comedy: 7

Genre: Rom-com/musical: 5

Genre: Familiefilm:  4

Genre: Epic/love: 3

Genre: Drama: 1

Slechts 1 drama tussen 99 genre-films: “Komt een vrouw bij de dokter”.

Wordt het beter bij de volgende 100 best bezochte bioscoopfilms?

Zeker: Naar gelang de bezoekcijfers zakken, komen er meer iets drama-films: Namelijk 7. De rest van de genres blijft gelijk, in verhouding.

Conclusie: Als je naar de bezoekcijfers kijkt, gaan Nederlanders het liefst naar het genre actie/avontuur/sf. En het minst lief naar het genre drama.

Nu gaat ruim 90% van het geld van de Filmfonds-commissies naar het genre drama. Terwijl nog geen 10% van de Nederlanders er heen gaat.

Wat betekent dat? Andere genres stimuleren, om te zorgen dat meer Nederlandse films succesvol worden? Dat lijkt een logische, waterdichte conclusie.

Maar waarom gebeurt dat dan niet? Een belangrijk punt is dat je daar goede kennis van deze genres voor nodig hebt.

We hebben weliswaar een hoop goede dramaturgen en scenaristen, maar er zijn er maar heel weinig, die echt goede kennis van andere genres hebben dan drama. 

Daarom beoordelen ze filmplannen met andere genres meestal met de kennis, die ze wel hebben: Drama. 

En dat wordt nooit wat. 

Ik hoor en zie het steeds weer om me heen, en krijg klacht na klacht: Een thriller of een horror-script wordt weer beoordeeld volgens de regels van drama. 

Daardoor weet je altijd het oordeel van de film-commissie al van te voren: In mooie woorden staat er eigenlijk dit: "Dit actie-script of dit horror-script voldoet niet aan hun regels van het genre drama".

Nee, logisch: Het is geschreven volgens de regels van de actie- of horror-genre. Je zegt ook niet tegen een drama-scenario: Dit drama-scenario voldoet niet aan de regels van het horror-genre, dus wijzen we het af.

Een probleem is dit: Veel "beslissers" vinden genre-films ook vreselijk, en zijn daar openlijk in: Dat zie je bijvoorbeeld HIER. Ze willen alleen maar drama.

Dat is helemaal niet erg: Als je als professional maar vanuit voldoende kennis over de verschillende genres beoordeelt. 

Maar daar ontbreekt het aan, aan gedegen kennis over andere genres. 

Dat geeft ook nog niet, als je dan maar bijleert.

Zo lang de "beslissers" (commissieleden, dramaturgen) niet serieus een goede kennis van andere genres aanleren, zal elk genre-filmplan in Nederland altijd verkeerd beoordeeld worden, namelijk volgens de regels van het enige genre, dat ze kennen: drama.

Dat is in andere landen, en in andere beroepen ondenkbaar.  En dat is ook anders dan het beleid van het Filmfonds beweert (en dus in de praktijk niet doet, haar beleid in feite niet uitvoert.)

Hoe lossen we dit op?

Het wordt tijd dat we "beslissers" de mogelijkheid geven om goed opgeleid te worden in andere genres, anders blijven we de komende 20 jaar nog steeds een schraal filmland met slechts 1 genre.  

En dan zal de top 100 best bezochte films er de komende 20 jaar weer zo uit zien: 99% van de Nederlanders gaan niet naar een Nederlandse- maar naar buitenlandse film. 

En dat kan niet de bedoeling zijn...  


VOOR DE TOP 999 BEST BEZOCHTE FILMS IN NL: KLIK HIER

10 schrijftips van de succesvolste scenarioschrijver ter wereld

Joss Whedon schreef bijvoorbeeld de films TOY STORY en het nog grotere success THE AVENGERS, maar ook een hoop afleveringen van tv series als ROSEANNE en BUFFY THE VAMPIRE SLAYER (145 afleveringen). Daarbij is hij een veelgevraagd script doctor zoals bij SPEED. Dit zijn zijn 10 schrijftips, die gelden voor publieksfilms maar ook voor artistieke films.

1. FINISH IT

Actually finishing it is what I’m gonna put in as step one. You may laugh at this, but it’s true. I have so many friends who have written two-thirds of a screenplay, and then re-written it for about three years. Finishing a screenplay is first of all truly difficult, and secondly really liberating. Even if it’s not perfect, even if you know you’re gonna have to go back into it, type to the end. You have to have a little closure.

2. STRUCTURE

Structure means knowing where you’re going ; making sure you don’t meander about. Some great films have been made by meandering people, like Terrence Malick and Robert Altman, but it’s not as well done today and I don’t recommend it. I’m a structure nut. I actually make charts. Where are the jokes ? The thrills ? The romance ? Who knows what, and when ? You need these things to happen at the right times, and that’s what you build your structure around : the way you want your audience to feel. Charts, graphs, coloured pens, anything that means you don’t go in blind is useful.

3. HAVE SOMETHING TO SAY

This really should be number one. Even if you’re writing a Die Hard rip-off, have something to say about Die Hard rip-offs. The number of movies that are not about what they purport to be about is staggering. It’s rare, especially in genres, to find a movie with an idea and not just, ‘This’ll lead to many fine set-pieces’. The Island evolves into a car-chase movie, and the moments of joy are when they have clone moments and you say, ‘What does it feel like to be those guys ?’

4. EVERYBODY HAS A REASON TO LIVE

Everybody has a perspective. Everybody in your scene, including the thug flanking your bad guy, has a reason. They have their own voice, their own identity, their own history. If anyone speaks in such a way that they’re just setting up the next person’s lines, then you don’t get dialogue : you get soundbites. Not everybody has to be funny ; not everybody has to be cute ; not everybody has to be delightful, and not everybody has to speak, but if you don’t know who everybody is and why they’re there, why they’re feeling what they’re feeling and why they’re doing what they’re doing, then you’re in trouble.

5. CUT WHAT YOU LOVE

Here’s one trick that I learned early on. If something isn’t working, if you have a story that you’ve built and it’s blocked and you can’t figure it out, take your favourite scene, or your very best idea or set-piece, and cut it. It’s brutal, but sometimes inevitable. That thing may find its way back in, but cutting it is usually an enormously freeing exercise.

6. LISTEN

When I’ve been hired as a script doctor, it’s usually because someone else can’t get it through to the next level. It’s true that writers are replaced when executives don’t know what else to do, and that’s terrible, but the fact of the matter is that for most of the screenplays I’ve worked on, I’ve been needed, whether or not I’ve been allowed to do anything good. Often someone’s just got locked, they’ve ossified, they’re so stuck in their heads that they can’t see the people around them. It’s very important to know when to stick to your guns, but it’s also very important to listen to absolutely everybody. The stupidest person in the room might have the best idea.

7. TRACK THE AUDIENCE MOOD

You have one goal : to connect with your audience. Therefore, you must track what your audience is feeling at all times. One of the biggest problems I face when watching other people’s movies is I’ll say, ‘This part confuses me’, or whatever, and they’ll say, ‘What I’m intending to say is this’, and they’ll go on about their intentions. None of this has anything to do with my experience as an audience member. Think in terms of what audiences think. They go to the theatre, and they either notice that their butts are numb, or they don’t. If you’re doing your job right, they don’t. People think of studio test screenings as terrible, and that’s because a lot of studios are pretty stupid about it. They panic and re-shoot, or they go, ‘Gee, Brazil can’t have an unhappy ending,’ and that’s the horror story. But it can make a lot of sense.

8. WRITE LIKE A MOVIE

Write the movie as much as you can. If something is lush and extensive, you can describe it glowingly ; if something isn’t that important, just get past it tersely. Let the read feel like the movie ; it does a lot of the work for you, for the director, and for the executives who go, ‘What will this be like when we put it on its feet ?’

9. DON’T LISTEN

Having given the advice about listening, I have to give the opposite advice, because ultimately the best work comes when somebody’s fucked the system ; done the unexpected and let their own personal voice into the machine that is moviemaking. Choose your battles. You wouldn’t get Paul Thomas Anderson, or Wes Anderson, or any of these guys if all moviemaking was completely cookie-cutter. But the process drives you in that direction ; it’s a homogenising process, and you have to fight that a bit. There was a point while we were making Firefly when I asked the network not to pick it up : they’d started talking about a different show.

10. DON’T SELL OUT

The first penny I ever earned, I saved. Then I made sure that I never had to take a job just because I needed to. I still needed jobs of course, but I was able to take ones that I loved. When I say that includes Waterworld, people scratch their heads, but it’s a wonderful idea for a movie. Anything can be good. Even Last Action Hero could’ve been good. There’s an idea somewhere in almost any movie : if you can find something that you love, then you can do it. If you can’t, it doesn’t matter how skilful you are : that’s called whoring.”

LINGO BEDENKEN: WORD JE ER RIJK VAN? EN WAAR MOET EEN GAMESHOW AAN VOLDOEN?

We draaiden in Los Angeles voor de Ushi-film. Op gegeven moment viel "Lingo". Toen zei de Amerikaanse art director ineens: "Dat heeft mijn vader bedacht."

"Nee", zeiden wij, "Lingo is een Nederlands format".

"Nee", zei de art director, "mijn vader, die meer dan 20 gameshow op de USA-tv heeft gekregen, heeft dat bedacht. En hij heeft ruzie met Nederlanders daarover."

Wij dachten: Laten we de man filmen en ernaar vragen. En of je er rijk van wordt. En waar een goede game-show aan moet voldoen.

Hij vertelt ook over zijn nieuwe hit: The Liar's Club, waar 3 BN'ers een leugen vertellen: Wat is de waarheid.

KLIK HIER

LACHEN MET DE BEDENKER VAN "LOST" EN VELE FILMS

Erg leuke "lezing" van J J Abrams,

Van o.a. LOST, MISSION IMPOSSIBLE 3, STARTREK, SUPER 8 en vele andere titels.

KLIK HIER

OM JE IDEE OP TE SCHRIJVEN: DE BESTE LOGLINE TRUC (1)

Kijk, ik schreef eerder over deze guru KARL IGLESIAS.

Vandaag over zijn beste logline-truc.

Maar eerst dit: Hij schreef ons een opmerkelijke email.

Deze zoon van flamenco-dansers wilde scenarioschrijver worden,  maar hij was naar eigen zeggen te lui. En daarom ging hij scenario-schrijvers interviewen hoe zij het deden. 

Daaruit ontstonden succesvolle boeken en nu is hij scenario-guru. 

Hij mailde ons dat hij de Amerikaanse versie van ons boek gelezen had. 

Niets dan lof. Hij vind het fantastisch, zeer helder en onthullend. En hij raadt het al zijn studenten op het gerenommeerde UCLA te Los Angeles aan.

Mooi, dachten we, dat is een goede "testimonial". Die zetten we bij de Amerikaanse advertenties, zoals in het scenario-vakblad SCRIPT.

Maar nee, schreef Karl vervolgens, dat mag niet van mijn manager. 

Want die verbiedt dat hij positieve aanbevelingen over scenarioboeken geeft.

Waarom? Omdat dat de verkoop van zijn eigen boeken zou kunnen beinvloeden.

Dus deze lof van Karl moest onder ons blijven. We mogen het niemand vertellen.

Dus bij deze: Het blijft onder ons.

Dan Karl's logline truc om zo effectief mogelijk je filmidee op te schrijven: 

Hij heeft er een aantal, maar ik vind dit een van de betere (de beste komt in ons nieuwe boek).

Definitie: Een logline is het meest dramatische verhaal in de meest ingekorte manier. Dus 1 of 2 zinnen.

Hier komt ie:

(Title) is a (genre) about a (description of hero), who, after (inciting incident), wants to (outer goal) by (plan of action). This becomes increasingly difficult because (obstacles and problems).

Moeilijk? 

Het wordt helderder als we hem invullen:

RAIN MAN is a DRAMA about a SLICK ANGRY SALESMAN, who, AFTER HIS DAD DIES, wants to GET HIS INHERITANCE by MANIPULATING HIS BROTHER. This becomes increasingly difficult because HIS BROTHER IS AUTISTIC.

Nu is het wel ineens helder.

Probeer het eens op andere films, of op je eigen ideeen...

OSCAR WINNAAR VERKLAPT ZIJN GEHEIM

 

De Engelsman in het midden won 1 Oscar voor scenario naar een boek, en werd 2 keer genomineerd voor een Oscar (scenario naar een boek), onder andere voor 127 HOURS. 

Hij schreef ooit een film, waarvan de titel nogal eens veranderde: NAKED WINNERS, NAKED BOYS of andere variaties met NAKED er in.

De Amerikanen wisten niet wat ze met dit Engelse filmpje van 3,5 miljoen dollar aan moesten. Maar in ieder geval kon dat NAKED absoluut niet.

Uiteindelijk werd er toch een koper gevonden. En de film werd omgedoopt in THE FULL MONTY. 

De Amerikanen, die deze rare NAKED-film eerder allemaal hadden afgewezen, werden helemaal gek, toen dit filmpje van een paar miljoen ineens meer dan 250 miljoen dollar aan de bioscoopkassa alleen opbracht. En ook nog eens een Oscar en drie Oscarnominaties.

Eentje daarvan ging naar de schrijver, deze Simon Beaufoy. Oorspronkelijk was hij regisseur van documentaires. Daarbij was hij gewend om hele lange tijd research ter plaatse te doen. 

Wellicht dat THE FULL MONTY daarom zo'n 'echt' beeld van de uitzichtloosheid van ex-staalstad Sheffield gaf. En wellicht dat daarom SLUMDOG MILLIONAIRE zo'n rijk beeld van India geeft. 

Deze echte Brit vertelde ons dat hij eerst bijna een jaar had rondgezworven in India, voordat hij het scenario kon schrijven. 

Dat gaat over van een Indiaas schoffie (uit de sloppenwijken, vandaar SLUMDOG), dat dreigt Miljonair te worden, omdat hij wellicht alle vragen van de Indiase versie van Weekend Miljonairs goed heeft (vandaar MILLIONAIRE). 

En het was nog zelfs gebaseerd op een dik Indiaas boek. Maar Beaufoy gelooft niet in het boek volgen: Een boek en een film is compleet iets anders, vindt hij. Een boek vertalen naar een film is het recept voor een totale mislukking. 

Hij vertelde aan de Indiase schrijver van het boek, dat hij alles zou veranderen, om het verhaal te doen werken in een film. 

Alles van het boek moet weg, als het een goede film in de weg zit.

Alles!

Nee, niet Alles: Het Enige dat hij beloofde te behouden van het boek was... de ziel van het boek. 

En dat is ook zijn advies aan elke filmmaker: Een boek is een boek, en een film is een film, twee totaal andere media. 

Dat is het geheim van mijn succes: Onthou altijd dit, vertelde hij: Als de film werkt, praat niemand meer over het boek. Maar als de film niet werkt, heeft iedereen het over het boek, en ben jij de lul, maar vooral ook het publiek.

PITCHEN MET DE PITCH-KEIZER VAN HOLLYWOOD (1)

Dit is de absolute pitch-keizer van Hollywood.  

Deze Robert Kosberg kan jouw idee van 1 of meerdere regels met 1 telefoontje verkopen aan iedereen in Hollywood: Van Spielberg tot Ben Stiller, van Tom Cruise tot Will Smith. 

Als Kosberg belt, neemt zelfs de grootste ster onmiddellijk op, zelfs als ie dadelijk de Oscar in ontvangst moet gaan nemen. En dan vragen ze gretig: "Hey, Bob, wat heb je voor me?"

Het bijzondere aan hem is dat hij een van de weinige mensen is, die voor iedereen bereikbaar is. Dus voor jou, maar ook voor je moeder of je oma. Je hebt verder niets nodig: Geen advocaten, managers, agenten, contacten, en je kan het gewoon vanaf je luie stoel in je huiskamer doen. 

Als je maar een goed idee hebt. 

 

Dit schreef hij voor mij zo'n 7 jaar geleden, toen ik hem voor het eerst ontmoette: "To Paul. Bring me all your good ideas. Bob K." Want dat is natuurlijk het geheim: 

Uit welke elementen bestaat zo'n echt goed idee (dat al snel een miljoen dollar waard is). Daarover gaat ons boek RIJK DOOR 1 ZIN, zie ook het uittreksel hier rechts naast >>>>

Deze uiterst entertainende man zou ik te kort doen als ik er maar 1 blog over schrijf, dus de komende tijd zal ik steeds iets meer over hem vertellen. En over hoe hij vindt dat je het moet doen.

En dat is als je het eenmaal doorhebt eigenlijk heel eenvoudig. 

Hij vertelde dat hij ooit begonnen is als manusje van alles in Hollywood. Hij nam alles aan, wat hij maar aankon nemen: Van chauffeur voor een public relations firma tot een assistent van een assistent van een assistent van een top-agent. 

Hij was zelfs script-reader van de Italiaanse regisseuse Lina Wertmuller, de eerste vrouwelijke regisseur, die ooit een Oscar nominatie won (voor SWEPT AWAY, dat door Madonna en Guy Ritchie ge-remake-t werd tot een gigantische flop).

Kosberg kwam door al die baantjes tot een belangrijke ontdekking: 

Hollywood is helemaal niet zo gigantisch als je denkt. 

Hollywood is een heel klein dorpje. 

En dat dorpje zit vol 'nee-zeggers', want er zijn slechts weinig mensen, die 'ja' tegen een film kunnen zeggen. 

Als je die kent, en als je die kunt benaderen, dan ben je al verder dan 99.999999% van iedereen, die met zijn idee of script Hollywood bestookt en bij de 'nee-zeggers' terecht komt. 

En Kosberg kent die 'ja'-zeggers direct. En zij willen hem kennen, want hij is de man, die elk moment een goed film-idee kan binnenkrijgen. Van jouw oma bijvoorbeeld.

Kosberg en Hollywood weten namelijk 1 ding heel zeker: De vernieuwende, frisse, geweldige ideeen komen niet van de Hollywood-studio's zelf.  Nee, die ideeen komen van buiten Hollywood. 

Hollywood betaalt daar heel goed geld voor. En Hollywood weet vervolgens met al zijn data, ervaring en kennis wel hoe ze zo'n idee het allerbeste kunnen ontwikkelen voor de 600 miljoen mensen, die gemiddeld een Hollywood-film zien. 

Kosberg werd heel toevallig "pitcher". Hij stond een boek af te rekenen in een boekhandel in Hollywood. De cassiere was ene Karen Hopkins. Toevallig begon ze over een ideetje, waar ze aan bezig was. 

Dit klinkt misschien wel heel erg toevallig. Maar in Hollywood is dat niet zo. Als je hier op straat ergens hard op zegt: "Goh, ik zoek een scenario", dan komen er echt mensen naar je toe met scenario's. 

Een voorbeeld van laatst: Ik moest in de bank wachten. Ik dacht: Laat ik het hier eens testen. Ik zei vrij luid dat ik een scenario zocht. En er kwamen drie mensen op me af. Maar ook de mevrouw van de bank: Zij gaf me het visitekaartje van haar man, die scenarioschrijver was.

Terug naar Kosberg in de boekenzaak. Cassiere Karen Hopkins vertelde haar ideetje:

"Een man gaat voor het eerst in 15 jaar huwelijk vreemd. Dat blijkt per ongeluk op videotape gezet. Het is een comedy, waar de actie draait om hoe deze man die videotape terug moet zien te krijgen of anders zal zijn leven kapot gaan".  

Met niets meer dan dat idee ging Kosberg naar een Hollywood Studio.... en verkocht het. 

Karen kreeg een smak geld, Kosberg een percentage. Karen was nog niet zover dat ze zelf het scenario kon schrijven, maar dat heeft ze later ingehaald, want ze schreef vele grote films zoals STEPMOM met Julia Roberts en Susan Sarandon en BECAUSE I SAID SO met Diane Keaton.

Vanaf dat moment dacht Kosberg: Hee, hoe zit dit precies? 

Onlangs zagen we hem weer. Toen was hij net bij Ben Stiller binnengelopen. Toen hij een kwartier later weer naar buiten liep, had hij in drie regels een film-idee aan Ben verkocht, wat nu de nieuwe film van Ben Stiller en Tom Cruise, voor een mega-bedrag...

Het wordt geschreven door deze man:

Simon Kinberg: Ik schreef al eerder over hem: Hij schreef eerder SHERLOCK HOLMES, X-MEN en MR & MRS SMITH samen met nog een stel Hollywood mega budget films (plus 10 andere, waar hij niet op de credits staat). 

Binnenkort veel meer over (de geheimen van) deze pitch-keizer van Hollywood, die voor iedereen toegankelijk is.